Opstand der introverten?

“Krijg je energie van onder de mensen zijn, of juist van alleen zijn?”
Dat is de kern van vragen over je neiging tot extraversie of tot introversie. Voor Xi-ers is het resulterende label nog wel eens verwarrend, zeker als het echte antwoord is: “Dat wisselt.”  In dit blog wil ik verduidelijken waarom het voor Xi-ers relevant is om zich bewust te zijn van hun introverte behoeften, en om deze serieus te nemen; ook tegen mogelijke weerstand van hun omgeving of van henzelf in. Er is ook een webpagina over extraversie / introversie als facet van de Xidentiteit.

Aandacht voor introversie

pas goed op je introvertIk vond ruim tien jaar geleden op internet een artikel uit The Atlantic Monthly van maart 2003 door Jonathan Rauch getiteld: Caring for Your Introvert: The habits and needs of a little-understood group met het plaatje hiernaast. Naar verluid is dat het meest opgezochte artikel van dat tijdschrift ooit, en nog steeds leuk om te lezen.
Kort daarna las ik het boek van Marti Olsen Laney Het introverte type, een stille kracht. Dat was een enorme opsteker, in de zin dat allerlei eigenschappen die ik zelf als persoonlijke tekortkomingen ervoer, ‘normale’ facetten van introversie bleken. “Aha, het heeft dus een naam en ik ben niet de enige maar wel in de (zwijgende) minderheid.”

Moed gevraagd

Eigenlijk was het vergelijkbaar met de ervaring die veel mensen hebben als ze voor het eerst kennismaken met de kenmerken van Xi en opeens begrijpen hoe allerlei losse ‘gebreken’ een samenhangend patroon vormen dat je ook op een positieve manier kan duiden.
Wonderlijk en intrigerend hoe bepaalde persoonskenmerken juist door hun aard niet vanzelf goed uit de verf komen. Er blijkt moed voor nodig, en vaardigheid om te blijven surfen op de golven van emoties die het opkomen voor je eigen identiteit oproept. Zie ik daar Dabrowski’s Theory of Positive Disintegration om de hoek komen?

Susan Cain’s benadering

Susan CainRecent las ik het boek van Susan Cain: Quiet, the power of introverts in a world that can’t stop talking. Het boek en haar TED presentatie uit 2012 zijn nog steeds een groot succes. Ze had er 7 jaar zeer gedreven aan gewerkt, zoals 45 bladzijden Notes achterin het boek laten zien. Of wilde ze een onweerlegbaar punt maken?
Zij kiest bij het verschil tussen introvert en extravert voor een benadering vanuit het dagelijks spraakgebruik. (Zij gebruikt mede daarom de term extrovert, zoals het vaak wordt verbasterd, in plaats van het semantisch correcte extravert, naar buiten gekeerd.) Ze refereert aan het aloude verschil tussen denkers en doeners, tussen priesters en krijgers, en winkelt vervolgens bekwaam in de benaderingen vanuit Jung over typenleer, de ‘Big Five’, Jerome Kagan over aangeboren temperament, Elaine Aron over hoog-sensitiviteit, en talloze andere bronnen.

Bijna alle Xi-ers introvert?

Het lastige is dat ze daarmee een ruime meerderheid van de Xi-ers in het introverte kamp plaatst; alleen zeer impulsief doenerige Xi-ers vallen nog in haar extroverte categorie, lijkt me.
Op zich is mij bekend dat bijna alle Xi-ers door hun hoge prikkel-gevoeligheid (oftewel extra ontvankelijkheid) er goed aan doen om attent te zijn op het opkomen van typische introverte behoeften als ‘even er tussenuit om alle prikkels te verwerken’. Cain noemt dat de restorative niche opzoeken.
In de waan van de dag kan je menen daar geen tijd voor te hebben, of vinden dat het niet stoer is. Gedrevenheid kent geen tijd. Terwijl het juist je effectiviteit en output zou kunnen vergroten. Dus loont het in ieder geval de moeite om er bij jezelf eens op te letten en te experimenteren wat voor jou het beste werkt.
Wat je na deze ‘introverte uitspatting’ doet, kan weer heel verschillend zijn: De ‘echte’ introverte Xi-er pakt na die pauze blij een boek, terwijl de ‘echte’ extraverte Xi-er even blij op zoek gaat naar gezelschap.
Kortom, Cain’s indeling pakt voor Xi-ers niet zo praktisch uit, al schrijft ze ook over incidenteel extravert gedrag van introverten.

Heftig

Ik was uiteindelijk het meest verrast over de heftigheid van de emoties die het lezen en begrijpen van het boek bij mij opriep. Dat bleek duidelijk bij het moeizame schrijfproces van dit blog.Matilda leest
Cain schrijft illustratieve verhalen over het mij bekende misverstand dat introversie niet hetzelfde is als schuwheid of verlegen zijn. Dat je introverte kinderen of volwassenen dus niet met kracht van hun zogenaamde verlegenheid moet proberen af te helpen. Als de betrokkene behalve introvert ook nog slim en empathisch is, pikt hij/zij feilloos de bezorgdheid of het oordeel van de andere partij op. Hij/zij internaliseert de conclusie dat het waarschijnlijk niks gaat worden, of minstens problematisch zal blijven. Je aanpassen om toch aan verwachtingen te voldoen en de relatie te behouden lijkt dan de logische optie, maar is juist niet de koninklijke route naar persoonlijke effectiviteit.

Empowerment of opstand?

Het is dus niet verwonderlijk dat uit alle mij bekende boeken of artikelen over introversie een intentie tot empowerment van introverten blijkt, en dat vaak een oproep wordt gedaan tot een beter evenwicht tussen extraverte en introverte stijlen in organisaties en gezinnen. Meestal verwoordt de auteur ook een aanklacht tegen het dominante getoeter van ‘de extraverten’.
Het zal wel kosmische humor zijn dat dit soort opruiende lectuur niet gauw tot een bloedige opstand van introverten zal leiden. Want er zijn gevoelsmatig wel argumenten: Vechten voor de bevrijding van je relationele identiteit, die gegijzeld is is door extraverte barbaren en hun normen en waarden. Maar kan je je introverten voorstellen die in grote, dicht opeengepakte groepen, leuzen scanderend, ten strijde trekken voor hun goede zaak?

Nee, de heftigste worsteling – je bent immers introvert – vindt van binnen plaats. Daarna kan je erover schrijven, praten of dingen op jouw manier gaan doen:
Een opstand hoeft niet, maar stroop wel je mouwen op en ga ermee aan de slag.

Naar boven

Reacties zijn gesloten.